SZCZERE POLE

Miejsce Spotkań Artystycznych

Szczere Pole

Miejsce dla sztuki poza miastem.
Miejsce otwarte, mobilne.
Miejsce nie tylko wystaw, ale twórczych spotkań i twórczych spacerów.
Miejsce poszukiwań nowych doświadczeń i definicji w relacjach kultura-natura,
miasto-wieś, ikonosfera-biosfera-audiosfera.
Miejsce, które zakłada dialog sztuki z istniejącymi przestrzeniami aktywności ludzkiej,
jak np. miejsce wypoczynku, kort tenisowy, pole uprawne.
To miejsce, które pokazuje, że sztuka może zaistnieć wszędzie.

Mirosława Moszkowicz

Wydarzenia



10 kwietnia 2016 r. w okolicach Krakowa było dość chłodno, pochmurno, a nawet deszczowo. Niezbyt sprzyjająca aura nie przeszkodziła jednak w inauguracji Miejsca Spotkań Artystycznych - Szczere Pole nad zalewem w Kryspinowie.
Wystawa-spacer pt. "Dialog Miejsc" rozpoczęła się w gościnnej Chacie Kryspinów. Potem artyści i goście przeszli nad zalew. Zaproszeni artyści mogli wybrać i zagospodarować określone miejsce - albo w przestrzeni otwartej, albo we wnętrzu (korty) - zarazem szanując już istniejące jego znaczenia i funkcje.

Na plaży, tuż nad brzegiem zalewu, umieścił swoją kinetyczną instalację Sebastian Wywiórski. Dzięki specjalnemu mechanizmowi obraz Sebastiana przewijał się powoli i tylko uważni widzowie mogli zauważyć ten ruch.

Nieopodal, na plaży znajdowała się instalacja pt. "Dziura", którą przygotowały dwie artystki: Annemarie Frascoli i Małgorzata Macharska. Nawiązały do historii miejsca, sięgającej I wieku p.n.e. Odkrywka artystek, zaznaczona w sposób nawiązujący do wykopalisk archeologicznych, miała uruchomić wyobraźnię widzów, uświadomić im, co może kryć ziemia w naszym otoczeniu.

Kolejną instalację pt. "Blizna" zrealizowała Maria Samborska,, artystka specjalizująca się w projektach, które można nazwać antyarcheologią. Maria wykopała w piachu formę rombu, która nawiązuje do struktury balonu rozpiętego nad kortami. Geometryczną formę wypełniła wapnem, a następnie zaprosiła publiczność do jej zasypania. Gest zasłaniania, zakrywania obrazu, zakopywania otworu w ziemi, ma dla artystki znaczenie symboliczne. Maria Samborska opakowała także pobliską brzozę w lekką, białą, szyfonową tkaniną, która zawierała wiele pytań, takich jak np. po co?, dlaczego?, ile?, kiedy?, kto? , itd.

Wystawa-spacer polegała na przemieszczaniu się w różne miejsca. Z plaży przeszliśmy na korty tenisowe (Sport Klub Kryspinów), gdzie realizację pt. "Transpozycja kwadratu" pokazała Teresa Bujnowska. Artystka zainteresowała się geometrią kortu tenisowego. Wychodząc od zastanych linii pola serwisowego, Teresa naniosła własne linie i stworzyła „rysunek”, który stanowi logiczną formę podziału zastanych figur geoetrycznych.

Na kortach tenisowych miała również miejsce filmowa część wystawy. Tego wieczoru fragment ogromnej kopuły balonu, przykrywającej korty tenisowe, stał się jednocześnie ekranem. Zobaczyliśmy trzy filmy. Pierwszy, autorstwa Annemarie Frascoli i Małgorzaty Macharskiej, stanowił uzupełninie instalacji i był rodzajem kolażu pokazującego wyobrażenie tego, co może zawierać potencjalna odkrywka w ziemi. Drugi film był dokumentacją instalacji pt. "Borderline", którą wcześniej, bez udziału publiczności, zrealizowała w Kryspinowie Katarzyna Krzykawska. Artystka przywołała narracje dotyczące polskiego krajobrazu, a w szczególności nawiązała do historii wojen, walk i waśni. Trzeci film, pt. "Profusion", autorstwa Barbary Maroń, to ujęty z jednego punktu widzenia obraz drzewa, widzianego z okna domu artystki. Dźwięk szumiącego w tle miasta pozostaje w kontraście wobec obrazu przyrody.

Wystawa - spacer pt. „Dialog miejsc” – nad zalewem w Kryspinowie k. Krakowa – 10 kwietnia 2016 r.
Kuratorka: Mirosława Moszkowicz
Produkcja: Zygmunt Moszkowicz, Agata Moszkowicz
Operatorzy dźwięku i obrazu medialnego: Marcin Kowalski, Grzegorz Kozłowksi, Albert Jerzak
Strażnik światła: Marcin Janda
Zdjęcia na stronie: Jan Bujnowski
Projekty graficzne: Agata Moszkowicz
Partnerzy: Ośrodek Rekreacji i Wypoczynku „Nad Zalewem”, Sport Klub Kryspinów

Artyści



Teresa Bujnowska
TRANSPOZYCJA KWADRATU

realizacja na kortach tenisowych

Punktem wyjścia mojego działania w przestrzeni, w ramach projektu Szczere Pole są wymiary kortu tenisowego oraz struktura (kwadratowa siatka) pneumatycznego sklepienia namiotu rozpiętego nad kortem. Analizując geometrię kortu stwierdziłam, że pole serwisowe o wymiarach 5,48 m x 8,23 m ma proporcje boków 2 : 3, czyli można podzielić go na 6 kwadratów o wymiarach 2,74 x 2,74. Mój zamysł polegał na wykreśleniu geometrycznego układu wynikającego z relacji kwadratowej siatki z powłoki zadaszenia namiotu do kwadratów ujawnionych w polu serwisowym.

Podzieliłam pole serwisowe kortu na 6 kwadratów. Powstałe kwadraty przecięłam przekątnymi. Powstała siatka mniejszych kwadratów obróconych o 45 w stosunku do wyjściowych. (Linie niebieskie) Siatka ta jest analogiczna do struktury zadaszenia rozciągniętego nad kortem. W procesie łączenia punktów przecięć linii powstają kolejne, przenikające się układy coraz mniejszych kwadratów. (Linie czerwone na rysunku poniżej, białe w realizacji na korcie). Charakter tej geometrii wynika z przyjętej, prostej metody jej powstawania w realnej przestrzeni kort tenisowego. Geometryczna konstrukcja rozwija się spiralnie na zasadzie przesunięć, obrotów i stopniowego zmniejszania się modułowych kwadratów; wychodzi poza pole serwisowe kortu i mogłaby być dalej kontynuowana.

Studiowała w PWSSP w Poznaniu oraz na Wydziale Malarstwa ASP w Krakowie. Dyplom w pracowni prof. Jonasza Sterna w 1975 roku. Uprawia rysunek i malarstwo. Twórczość jej związana jest z nurtem geometrycznym oraz ideą matematyczności świata czyli pojmowaniem rzeczywistości jako bytu sprzęgniętego matematycznymi prawami i przekonaniem, że świat jest w swej istocie „matematyczny”.

Prace w zbiorach m.in.: Muzeum Narodowego w Szczecinie, Muzeum Okręgowego w Koszalinie, Muzeum Sztuki Współczesnej w Radomiu, Muzeum Sztuki Współczesnej w Łodzi, Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, Muzeum Historycznego Miasta Krakowa, Małopolskiej Fundacji Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie, Muzeum Narodowego w Krakowie, Muzeum Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie.



Annemarie Frascoli
Małgorzata Macharska
Projekt pt. DZIURA

instalacja na plaży i film

Artystki dokonały odkrywki nad brzegiem jeziora w Kryspinowie. Ich paraarcheologiczna aktywność zaowocowała nieoczekiwanym odkryciem. Instalacja pokazuje miejsce odkrycia, a film jest artystyczną opowieścią o przedmiotach tam znalezionych.

Annemarie Frascoli studiowała w Kunstgewerbeschule w Zurychu i w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Nagrody i pobyty artystyczne: Fondation Pierre Gianadda, Szwajcaria 1984 – Artist in Residence, Paryż 1992 – Esther Matossi Foundation, Zurych 1993 – staż stypendialny (Artist in Residence) i wystawa w National Paper Museum, Mino, (Japan) 2005. Wybrane wystawy: targi: art KARLSRUHE, 2010, 2011 – Splatanie i tkanie jest początkiem myśli..., wystawa indywidualna, Bałtycka GSW, Słupsk, 2011 – wystawa w Galerie ArtStation, Zurych, 2012 – Cutlog (Foire d ´ art contemporain), Paryż, 2012, 2014 – Zakopane, 2015 – BWA Skierniewice.

Małgorzata Macharska studiowała w Akademii Sztuk Pięknych na Wydziale Architektury Wnętrz w Krakowie. Od 1976 roku zajmuje się grafiką wydawniczą. Współpracowała m.in. z Wydawnictwem Poznańskim, Wydawnictwem Literackim, Państwowym Wydawnictwem Muzycznym w Krakowie, Wydawnictwem Znak. Zajmuje się fotografią i projektowaniem wnętrz. W latach 1982-1992 była aktorką teatru Tadeusza Kantora Cricot 2. Prezentowała swoje fotografie, które stanowią dokumentację spektakli Kantora. W 2015 roku wzięła udział w wystawach „O pamiętaniu. Horodło”.



Katarzyna Krzykawska
Dokumnetacja instalacji pt. Borderline

film

Borderline to w psychologii określenie zaburzeń osobowości, dosłownie: „osobowość z pogranicza“, „stabilna niestabilność“. Pejzaż zgodnie z tradycją romantyczną można traktowac jako metaforę wewnetrznych przeżyć bohatera. Ideą główną tej pracy jest wykorzystanie tła wiejskiego krajobrazu i lini brzegu jeziora/wody jako fizycznej i symbolicznej granicy między wodą a ziemią, między dwoma światami. Artystka nawiązuje do archetypów i mitów wiązanych z  polskim pejzażem romantycznym i do współczesnej, zbiorowej wyobraźni. Poddana zostaje pod dyskusję sławna sielskość, spokój krajobrazów w naszym kraju.

Katarzyna Krzykawska studiowała w Instytucie Sztuki UP, w Universidad Politecnica de Valencia i w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych (dyplom w roku 2000). Jest autorką kilkudziesięciu wystaw i akcji artystycznych w kraju i zagranicą m.inn.: w Niemczech, Szwajcarii, Gruzji, Hiszpanii, Korei Południowej, Meksyku, we Włoszech, na Litwie, Ukrainie i Tajwanie. Współpracowała m.inn. z: Accademia di Belle Arti di Bari, Universidad Autónoma de Ciudad Juárez. Universidad Autónoma de Estado México, Politecnico di Milano, Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, Mazowieckim Centrum Kultury i Sztuki, Arboretum i Zakładem Fizjografii w Bolestraszycach. Tworzy rzeźby i instalacje przestrzenne. W swoich pracach podejmuje tematy związane z rodzimym pejzażem polskim - estetycznym i mentalnym. Obecnie pracuje w Katedrze Sztuki Krajobrazu SGGW w Warszawie.



Barbara Maroń
film pt. PROFUSION

Artystka, animtorka wydarzen artystycznych, autorka filmów dokumentalnych. Członkini ZPAP. Członkini-założycielka Stowarzyszenia Artystycznego „Fort Sztuki“, kuratorka pierwszej edycji Festiwalu Fort Sztuki w 1993 roku oraz kolejnych wydarzeń artystycznych związanych z Fortem Św. Benedykta w Krakowie. W latach 1987-1989 współprowadziła galerię "gt" w Krakowie. W latach 2004-2006 współpracowała z kwartalnikiem Fort Sztuki poświeconym sztuce aktualnej i sztuce nowych mediów. Od 1992 roku zajmuje się fotografią i sztuką wideo, w których dotykała próblemów procesu identyfikacji i samo-indentyfikacji i kreacji wizerunku. Intersowała się także praktykami reklam i marketingu oraz innymi mechanizmami manipulacji społecznej. W 2015 roku w kooperacji z katedrą Mediacji Sztuki ASP we Wrocławiu, zrealizowała film dokumentalny pt. „Artystyczne Awangardy Wrocławia w latach 60.,70. XX wieku“.



Maria Samborska
Instalacja pt. BLIZNA

Anty–archeologia. Umieszczanie, zapominanie, zachowywanie, nieuchronność, przeszłość jako teraźniejszość, teraźniejszość jako przeszłość. Co zyskujesz co tracisz, co odkrywa, co zakrywa ziemia. Co zakrywasz Ty?

W 1987 roku otrzymała dyplom ukończenia WSP (Uniwersytet Pedagogiczny, obecnie Wydział Sztuki) w pracowni malarstwa prof. Ireny Popiołek. W 2013 roku ukończyła studia podyplomowe: muzeologia w Instytucie Etnologii i Antropologii Kulturowej Uniwersytetu Jagielońskiego. Zajmuje się malarstwem i fotografią. Prowadzi warsztaty artystyczne i akcje społeczne.



Sebastian Wywiórski
Instalacja kinetyczna „Wodospad”

Instalacja kinetyczna „Wodospad” ulokowana na brzegu zalewu w Kryspinowie to dwa obrazy, namalowane farbą alkidową na banerach PCV. Artystę fascynuje rytm wody i wiążąca się z jej działaniem powtarzalność, cykliczność, jej uzdrawiająca, a zarazem destrukcyjna siła. Obrazy zawierają ledwie zauważalny ruch. Nieoczywista subtelność ruchu, kontrastująca z monumentalnym założeniem instalacji, zmusza odbiorcę do zatrzymania się i wnikliwej obserwacji. „Wodospad” to praca, która skłania z jednej strony do kontemplacji, z drugiej natomiast zadziwia „mocną“ konstrukcją „wkraczającą“ w lustro wody.

1996–2001 studia na Wydziale malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dyplom z wyróżnieniem w pracowni prof. Sławomira Karpowicza. Uzyskanie stopnia doktora w 2010 roku. Stypendysta Prezydenta Miasta Krakowa oraz Fundacji „Grizella”. Wystawy indywidualne między innymi w Krakowie, Warszawie, Berlinie, Frankfurcie, Poczdamie, udział w wielu wystawach zbiorowych w Polsce, Niemczech, Wielkiej Brytanii i Japonii. Od 2010 roku pracuje na Wydziale Sztuki Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie.

Kontakt

Adres

Sport Klub Kryspinów, Cholerzyn 361

Telefon

609 24 08 42